Wróblowate

Siwerniak

Zdecydowanie większy od świergotka łąkowego - długość ciała 16,5 cm. Nogi ciemne. Podstawowa barwa siwerniaka w górach to szarość, na zachodnioeuropejskich wybrzeżach - ciemna szarość, w Skandynawii - brąz. Środowisko: Siwerniak występuje w dwu różnych środowiskach: podgatunek górski osiedla się w strefie kosodrzewiny i łąk górskich, szczególnie chętnie nad górskimi potokami. Drugi podgatunek, trochę inaczej ubarwiony, zamieszkuje skaliste wybrzeża morskie. Siwerniaki są mocniej związane z wodą aniżeli pozostałe świergotki. Chętnie brodzą w płytkiej wodzie, podnosząc przy tym ogon w górę, na sposób pliszki. W górach ich zasięg dochodzi do strefy wiecznego śniegu, czasami lęgną się nawet w sąsiedztwie lodowca. Lęgi: Natychmiast po powrocie na tereny lęgowe siwerniaki zaczynają zaloty i budowanie gniazda. Samiec śpiewa na kamieniu albo na czubku krzewu bądź wznosi się w powietrze śpiewając i trzepocząc skrzydłami, a następnie spływa w dół i kończy swą pieśń już siedząc. Gniazdo jest sporą budowlą ze źdźbeł i mchu, w środku wyłożone włosiem. Stomatolog