Wróblowate

Rokitniczka

Mały, trzcinowy ptak (długość ciała 13 cm) z cynamonowobrązowym grzbietem i żółtawym brzuszkiem; łatwo ją rozpoznać po czarniawych prążkach wzdłuż głowy i karku. Głos ostrzegawczy, chrapliwy, śpiew melodyjny z włączonymi elementami śpiewu innych ptaków. Każdy ton jest powtarzany dwu- lub trzykrotnie, jak u innych trzciniaków z rodzaju Acrocephalus. Środowisko: Rokitniczka występuje - jak wskazuje jej nazwa - w zaroślach wierzbowych, najchętniej wśród wierzby rokity, w niskiej roślinności podmokłych łąk, przy rowach melioracyjnych, w zdziczałych ogrodach w pobliżu wody i w łęgach, a więc podobnie jak potrzos. Lęgi: Na czas śpiewu samiec opuszcza gąszcze niskiej roślinności i pokazuje się na czubku jakiejś rośliny. W szczytowym okresie zalotów śpiewa o każdej porze dnia, jednak z największym zapałem o świcie i o zmierzchu. Czasami śpiewając wzbija się ukosem w górę, i ciągle śpiewając, spływa z powrotem w gąszcz z wysoko uniesionymi skrzydłami. W połowie lipca samce milkną. Gniazdo nie jest typowym gniazdem trzciniaka, leży zwykle na wilgotnym podłożu, rzadko czymś wysłane. Sąsiednie łodygi i gałązki są wbudowane w ściany gniazda, od góry chronią je zwieszające się trawy. Rokitniczka wyprowadza dwa lęgi, od końca maja do końca lipca; wysiadują oboje rodzice przez 13-15 dni; młode pozostają w gnieździe 10-12 dni. Miejsce gniazda zdradzają rodzice niosący pokarm młodym. Przy spotkaniu z intruzem samiec przemyka wokół niego śpiewając, podczas gdy samica znika w gęstwinie. projektory sharp lepiej projektory sharp.