Wróblowate

Płochacz halny

Boki ciała z daleka wydają się czerwonawe, z bliska rdzawoczerwone; gardło - na białym tle w gęste, czarne plamki; ogon - z białym końcem. Sylwetka krępa. Wielkości skowronka; długość ciała 18 cm. Gdy w okresie lęgowym ktoś zbliży się do gniazd, ptaki pokazują się na szczytach skał i przefruwają, trzepocząc skrzydłami, z kamienia na kamień. Gdy im się nie przeszkadza, najchętniej skaczą po ziemi i bardzo trudno je wtedy zauważyć. Środowisko: Płochacz halny występuje wyspowo - zamieszkuje wszystkie wysokie góry Eurazji aż po Japonię, chociaż centrum jego występowania znajduje się w Azji Wschodniej. W Alpach żyje ponad górną granicą lasu, na alpejskich halach, pokrytych kamieniami i głazami, a także w zakrzewieniach między skałami. Jedna para płochaczy potrzebuje dużego terytorium. Wszędzie nieliczny. Zimą pokazuje się także w niższych partiach gór, czasami nawet w dolinach i na podgórzu, przy karmnikach. Latem żyją parami, zimą samotnie lub w małych grupach. Lęgi: W okresie godowym samiec śpiewa na kamieniu lub w locie pieśń z fletowymi tonami, nigdy nie siada na drzewie lub gałęzi. Gniazdo jest mocną budowlą z trawy, mchu, włosia i korzonków, położone w szczelinie skalnej, pod kamieniem z jamą w ziemi, czasami pod gęstym, niskim krzaczkiem. Biologia lęgowa nie jest jeszcze dokładnie poznana. Nie wiadomo czy płochacze te mają dwa czy jeden lęg w roku. Składanie jaj zaczyna się pod koniec maja lub w czerwcu; samica znosi 4-5 jaj, na niektórych terenach tylko 2-3 jaja, wysiaduje je sama przez około 15 dni. Młode opuszczają gniazdo jeszcze niesamodzielne. Podręczniki

Współpraca

• projekty domków letniskowych